پایان توفیق اجباری / حسن معروف پور

سرویس مقاله_این یادداشت به قلم «حسن معروف پور» رئیس سابق هیئت بسکتبال شهرستان بوکان و مدیر مسئول و صاحب امتیاز پایگاه خبری زریان موکریان و ماهنامه زریان شار نوشته شده است.

سرویس مقاله_این یادداشت به قلم «حسن معروف پور» رئیس سابق هیئت بسکتبال شهرستان بوکان و مدیر مسئول و صاحب امتیاز پایگاه خبری زریان موکریان و ماهنامه زریان شار نوشته شده است.

​​​​​​​عنوانش پرطمطراق و جذاب بود؛ رئیس هیئت ورزشی بسکتبال شهرستان بوکان. در فضای مجازی نوشتن امتیازی مهم به منِ روزنامه نگار تعلق گرفته تا عملکرد رسانه ایم تحت تاثیر قرار بگیرد.

اما این عنوان پرطمطراق امتیاز نه بود، ویرانه ای بود با دردسرهای خاص خود که از همان اول کار مایوس شدم اما متوقف نشدم .حس تاثیرگذار بودن و مثبت بودن عامل ادامه کار بود.

هیئت را ساماندهی کردم. کاک رضا مجنونی نائب رئیس هیئت شد  و زحمت بخش عظیمی از کارهای اجرایی را به دوش گرفت.

برای زنده کردن روحیه رقابت در بین ورزشکاران، مسابقات بسکتبال جوانان آذربایجان غربی را میزبانی کردیم. نتایج ضعیفی کسب شد. به این نتیجه رسیدیم زیر ساختها مشکل دارد.

با رایزنیهای متعدد مسئولان را قانع کردیم که  یک سالن ورزشی را به خانه بسکتبال بوکان اختصاص دهند که سالن مسکن مهر را قبول کردند. سالنی که چهار ماه قبل با حضور معاون وزیر ورزش و حاج انور حبیب زاده نماینده شهرمان افتتاح شد اما هنوز تحویل داده نشده است.

 دوره مربیگری درجه سه آقایان را برگزار کردیم و تعداد مربیان آقا را از چهار نفر به 14 نفر رساندیم. زمین بسکتبال سه نفره ای را در پارک ملت با همکاری شهرداری بوکان احداث کردیم.

مقدمات برگزاری دوره بانوان را چیدیم که کرونا آمد و همه چیز را به هم زد.اردوی یک هفته ای باشگاه لیگ برتریی اسلم اسپورت را با همکاری دانشگاه آزاد واحد بوکان  میزبانی کردیم.

در کنار این اقدامات ده ها مسابقه دوستانه برگزار کردیم. کرونا که کمی آرام گرفت و سالنهای ورزشی باز شدند   ۱۵ میلیون تومان کمک نقدی و غیر نقدی را جمع آوری کردیم و برای اولین بار در بوکان، جزئیات این کمکها و محلهای مصرف آن را که خرید توپ و لباس و... بود را رسانه ای کردیم.

با این اقدامات و تلاشها و با حمایت همه جانبه «سلیمان سواره» مدیریت ورزش و جوانان بوکان و «انور ملارحیمی» مدیر سابق ورزش و جوانان بوکان بسکتبال در این شهر روح تازه ای گرفت .

در حالی که خانه بسکتبال در آستانه تحویل بود و به علت  به عضویت در مجمع انتخاباتی هیئت بسکتبال استان آذربایجان غربی ، عضویت در هیئت رئیسه بسکتبال استان را پیشنهاد کرده بودند، مصلحت دیدم که دو سال بعد از انتصابم، استعفا بدهم و ادامه راه را به کاک رضا مجنونی سپردم تا این «توفیق اجباری» به نقطه پایان برسد.