​​​​​​​نگاهی به زندگی عارف نامی بوکانی شیخ احمد کور

شخصیت نگار - «شيخ احمد عاشق»، كه به علت نابينايی مادرزادی به «احمد كور» معروف بود از جمله شعرای روشندل كرد زبان و صوفی مسلك و عارف است كه كراماتی از او نقل شده است.

شخصیت نگار - «شيخ احمد عاشق»، كه به علت نابينايی مادرزادی به «احمد كور» معروف بود از جمله شعرای روشندل كرد زبان و صوفی مسلك و عارف است كه كراماتی از او نقل شده است.

به گزارش زریان موکریان؛ آرامگاه شیخ احمد کور در 15 کیلومتری شمال غربی بوکان و در روستای گردی قبران واقع شده است.

هرچند حضور آرامگاه شاعرو عارف نامی کردستانی احمد کور در این روستا است ولی آنقدر ناملایمات و كهنگي سده های تاريخ بر چهره آرامگاهش نشسته بود که سه ماه قبل از قرار گرفتنش در فهرست آثار ملی به همت مسئولان میراث فرهنگی و همچنین مسئولان شهرستان بوکان مورد ترمیم و بازسازی قرار گرفت.

شیخ احمد کور شاعر فنافی الرسول رحمه الله تعالی عاشقی برجسته و فنافی الرسول شایسته و کلیه غزلیات و قصائد و مخمسات ایشان مگر یک قصیده که در مناجات به درگاه قاضی الحاجات می‌باشند، همه با هم خطاب به حضرت رسول صَلی الله تَعالی علیه و سلم و در اوصاف و الطاف و طلب شفاعت از آن مبارک هستند.

وی در تصوف از مریدان حضرت مولانا خالد کوردستانی است. شیخ احمد کور با وصف این که کور مادرزاد و از هر دو چشم نابینا بودند دراشعارش اقتباسات بسیاری از قرآن و احادیث و کلام عرفاء و ادباء و اشعارزیبای حافظ شیرازی داشته است.

شیخ احمد کور اصالتاً از اهالی اشنویه و مسقط الرأسش روستای شیوه سماق (شیوه سماک )که تقریباً دو سه کیلومتر از اشنویه فاصله دارد و در بخش شمال شرقی آن واقع گردیده، ولی بعدها به سوی موکریان مهاجرت نموده و در روستای انبار در مسیر میاندوآب و بوکان متوطن شدند.

شیخ احمد کور از ادباء اواسط قرن سیزدهم (ه .ق) می باشد و چنان که خودش گفته است با علماء و مشایخ و ادباء آن عصر هم‌صحبت بوده است.

شیخ احمد کور مشهور به احمد کور موکریانی فرزند ملا محمد بابا در کردستان عراق نیز شهرت فراوانی دارد و بارها دیوان شیخ احمد عاشق در کردستان عراق به چاپ رسیده است.

شیخ احمد کور غزلیات و قصائد و مناجات و مسمتات و مخمسات و متفرقات زیادی را سروده‌اند و اول و آخر خلق عالم را نیز به شیوه ای دلنشین و مؤثر به نظم درآورده است، ولی بیشتر اشعارش پراکنده و اکثر آن ها از بین رفته‌اند و هم اکنون تنها 50 شعر از ایشان به یادگار مانده است که در دیوانی به نمام احمد کور جمع آوری شده است.​​​​​​​