‍ استاد عبدالحمید بدیع الزمان كردستانی که بود؟

سرویس کوردانه - ‍ استاد عبدالحمید بدیع الزمان كردستانی از شخصیت های برجسته ایکردستانی که مدتی در اولین دانشگاه ایران ( دارالفنون) به تدریس پرداخته است.

سرویس کوردانه - ‍ استاد عبدالحمید بدیع الزمان كردستانی از شخصیت های برجسته ایکردستانی که مدتی در اولین دانشگاه ایران ( دارالفنون) به تدریس پرداخته است.

​​​​​​​به گزارش زریان موکریان؛ عبدالحمید بدیع الزمان كردستانی در ۲۱ دی ماه ۱۲۸۳ هـ . ش در سنندج متولد شد. تحصیلات ابتدایی را در مکتب خانه «ملاعبدالکریم ملا جناب» و مدارس «ملا احمد سقّزی»، «احمدیه» و «آلیانس» گذراند. در مسجد خورشید لقا خانم «ایساغوجی منطق» و در مسجد عبدالله بیگ کتاب «کافیه» را نزد شیخ صالح مردوخی و در مسجد جامع سنندج (دارالاحسان) نیز «عوامل و شرح عوام » را نزد ملا محمد مندمی فرا گرفت.

کتاب‌های «تهذیب المنطق»، «مختصر المعانی»، «شرح نظام»، «تهذیب الکلام»، بخشی از «تفسیر بیضاوی»، «حاشیه قاضی لاری بر هدایه میبدی» و برخی كتب فقه شافعی را نزد ملا محمد مولانا خواند. محضر ملامحمدرشید مریوانی و ملا محمود مفتی را درک کرد و نزد آنان قسمتی از «جمع الجوامع» را آموخت.  بعد نزد شیخ حبیب الله كاشتری، ادیب، محدث و فقیه برجسته تلمذ کرد و کتب بسیاری در فقه، اصول، تفسیر و حدیث خواند. «تحفه ابن حجر»، «تهذیب الکلام»، «جمع الجوامع» و مباحثی از تفسیر «روح المعانی» را نزد ملا عبدالعظیم مجتهد آموخت و از ایشان اجازه اجتهاد دریافت كرد. بدیع الزمانی محضر استادان بنامی چون ملا عارف، حاج شیخ عبدالحمید مشکانی، ملا عبدالله مفتی دشتی، ملا سعدالدین سعدالشریعه، حیدرقلی سردار کابلی و میرزا سیف الله مستوفی نیز بهره برد. بدیع الزمانی کردستانی از ۱۳۰۰هـ.ش به تدریس و مكتب‌داری پرداخت. از شهریور ۱۳۴۰هـ.ش مدیر مدرسة «ممتازیة سنندج» شد. وی تسلطی اعجاب انگیز بر متون نظم و نثر عربی داشت و به هر دو زبان شعر می‌سرود. وی تحقیقات فراوانی دربارة كتاب «قاموس المحیط» فیروزآبادی كرد.

بدیع الزمانی مدتی در ارتش به خدمت پرداخت ولی بعد کناره گرفت، بعد به تهران آمد و در روزنامه «اطلاعات» به مترجمی پرداخت. سپس با روزنامه «آینده ایران» و «كیهان» همكاری كرد. از ۱۳۲۱ هـ.ش در مدرسه دارالفنون به تدریس زبان عربی پرداخت. در ۱۳۲۹هـ .ش  به دبیرستان «امیركبیر» و بعد دبیرستان دخترانه «گوهرشاد» منتقل شد.

بدیع الزمانی در ۱۳۳۵ هـ.ش در دانشكده "معقول و منقول" مشغول تدریس شد. از ۱۳۳۸-۱۳۴۲ هـ.ش مدیر روزنامه «كردستان» گردید که به "زبان کردی" در تهران منتشر می شد. او به زبان‌های عربی، فرانسوی و انگلیسی مسلط بود. كتاب‌ها و تعلیقات مفیدی بر كتاب‌های برجسته دارد. استاد بدیع الزمانی در ۵ آبان ۱۳۵۶ هـ.ش در تهران درگذشت.

آثار متعددی از این استاد برجسته باقی مانده که از آن جمله می‌توان به «نورالنّبراس بجمع أسماء الهرماس» (شامل ۴۸۶ اسم شیر است كه از «قاموس المحیط» فیروزآبادی استخراج شده است)، «لامیة الكُرد»، «مجموعة القصائد»، «قیدالأوابد»، «بدایع الفواید»، «معیار القروض فی علم العروض»، «مخزن الأدب فی اشعار العجم و العرب»، «منتخب قصاید فارسی»، «دیوان غزلیات فارسی»، «مثنوی بوسه نامه»، «الدروس العربّیه»، «منتخب نهج البلاغه» یا «كلمات عالیات» و «شرح ضادیّه طرماح بن حكیم الطّائی» اشاره کرد.

انجمن آثار و مفاخر فرهنگی به پاس سال‌ها خدمات علمی و فرهنگی وی، طی برگزاری مراسم بزرگداشتی در ۲۳ مهر ماه ۱۳۸۲ ایشان را به عنوان یکی از مفاخر ایران زمین معرفی کرد و لوح تقدیری به خانواده استاد اهدا نمود.