ژاله گرگانی

راه کردستان، اولین در آخرین

سرویس کردستان- قرار گرفتن کردستان در رتبه سی و یکم برخورداری از راه های آسفالته روستایی کشور نشان از نیازمندی این استان برای ارتقای این شاخص است تا بتواند اولین رتبه از آخر را برای همیشه فراموش کند.

سرویس کردستان- قرار گرفتن کردستان در رتبه سی و یکم برخورداری از راه های آسفالته روستایی کشور نشان از نیازمندی این استان برای ارتقای این شاخص است تا بتواند اولین رتبه از آخر را برای همیشه فراموش کند.

​​​​​​​به گزارش زریان موکریان؛ بر اساس آمارها، کردستان با یک هزار و 700 روستا دارای 6 هزار و 100 کیلومتر شبکه راه ها روستایی است که از نظر میانگین برخورداری از راه آسفالت روستایی با 32 درصد اختلاف نسبت به میانگین کشوری در جایگاه آخر این شاخص قرار دارد.

آسفالت بودن 2 هزار و 960 کیلومتر از راه های روستایی این استان در حال حاضر میانگین این شاخص را در استان به 48 درصد رسانده ولی هنوز با میانگین 70 درصدی کشور دارای اختلاف چشمگیری بوده و نیازمند توجه ویژه مسئولان کشوری برای ارتقای این شاخص است.

این وضعیت در حالیست که ریز و درشت مسئولان استان، کشاورزی را مهمترین راه توسعه کردستان می دانند و اینجاست که سوال مگر توسعه کشاورزی بدون فراهم شدن زیرساخت ها امکان پذیر است؟ ذهن ها را به خود مشغول می کند.

اکنون سکنی گزیدن مردم در روستاها از مهمترین عوامل توسعه اقتصادی در حوزه کشاورزی محسوب می شود اما ماندن در روستا مستلزم فراهم بودن حداقل امکانات رفاهی از جمله آب، برق، گاز، تلفن و جاده دسترسی مناسب است و باید گفت فاصله استان کردستان تا رسیدن به توسعه در شاخص راه، دورتر از حد تصور مسئولان به نظر می رسد.

این مساله زیبنده استانی که در تولید توت فرنگی رتبه اول کشور، سیب زمینی رتبه پنجم و تولید گندم از رتبه های برتر کشور محسوب می شود و دارای آب و هوایی مناسب برای فراهم آمدن بیش از 90 درصد انواع محصولات کشاورزی و باغی است، نیست از این رو نیازمند اهتمام ویژه وزارت راه و شهرسازی برای رسیدن این شاخص به میانگین کشوری است.

موشکافی، تحلیل، بررسی و ارتقای این شاخص در استان آن چنان مساله مهمی است که مدیرکل راه و شهرسازی کردستان چندی پیش به ایرنا گفته بود، نگاه استاندار، سازمان مدیریت و اعضای شورای برنامه‌ریزی استان بر این است که در کردستان اولویت، ارتقای شاخص راه‌های روستایی باشد.

این گفته گواه این مساله است که مسئولان استانی به خوبی از تبعات اجتماعی و اقتصادی پایین بودن این شاخص آگاه هستند و از آنجا که 30 درصد جمعیت این استان را روستاییان تشکیل می دهند، می دانند که فراهم نبودن زیرساخت ها در روستاها دارای تبعات اجتماعی همچون به راه افتادن موج مهاجرت در بین این قشر و در نهایت به وجود آمدن حاشیه نشینی در شهرها و معضلات نهفته در دل آن است.

مهمتر از معضلات اجتماعی که این مساله به بار می آورد، تبعات اقتصادی آن است که با کاهش تولید کشاورزی و فلج شدن اقتصاد در روستاها آغاز و تبدیل به تهدیدی بزرگ برای تامین امنیت غذایی جامعه می شود.

از این رو سیر مهاجرت از روستا به شهر در ایران بعد از پیروزی انقلاب اسلامی شتاب گرفته و موجب آسیب های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی زیادی شد تا آنجا که طی چند سال اخیر و با بررسی صدمات این پدیده توسط کارشناسان حوزه های مختلف، مساله مهاجرت معکوس از اهمیت ویژه ای برخوردار شده است.

دولت با فراهم کردن امکانات رفاهی و خدماتی همچون آب، برق، گاز، تلفن، آسفالت جاده ها، تجهیز زمین های کشاورزی به روش های نوین آبیاری و پرداخت تسهیلات ارزان قیمت اشتغال پایدار روستایی در حال تلاش برای افزایش میزان مهاجرت معکوس از شهر به روستا است.

این اقدامات در استان کردستان نیز به صورت چشمگیر و ملموس مورد عنایت نظام اسلامی است اما با توجه به ظلم های بی شماری که تا قبل از پیروزی انقلاب به این استان شده بود، آهنگ حرکت این اقدامات کندتر از سایر مناطق کشور است.

با تمام این تفاسیر بزرگترین مشکل این استان در مسیر رسیدن به اهداف مهاجرت معکوس همان شاخص پایین برخورداری از راه های آسفالته روستایی است که با توجه به عنایت ویژه دولت تدبیر و امید میانگین راه های آسفالته روستایی از 36 درصد ابتدای سال 92 با سرمایه گذاری های مختلف 12 درصد افزایش یافته است.

با توجه به آمارها رسیدن به میانگین کشوری نیازمند آسفالت شدن یک هزار و 100 کیلومتر از جاده های روستایی استان است البته به دلیل توپوگرافی خشن منطقه هر کیلومتر آسفالت راه در این استان نیازمند هزینه ای 2 برابر سایر مناطق کشور است.

از آنجا که ارتقای این شاخص نیازمند عزم جدی شورای برنامه ریزی استان و نمایندگان مجلس است باید دید آنها در بودجه سال آینده این مساله مهم را کجای اولویت کاری خود قرار می دهند؟.