«آویهنگ» روستایی در کردستان که هر روز نوروز در آن عروسی است

سرویس کوردانه - برگزاری سالانه حدود 30 عروسی در آستانه سال نو و نوروز در روستای آویهنگ جزو ویژگی‌های جالب این روستا محسوب می‌شود

سرویس کوردانه - برگزاری سالانه حدود 30 عروسی در آستانه سال نو و نوروز در روستای آویهنگ جزو ویژگی‌های جالب این روستا محسوب می‌شود

​​​​​​​عروسی در کردستان با آداب و سنت‌های مختص به خود برای همه مردم آشناست. آویهنگ یکی از روستاهای ژاورود غربی‌ از توابع شهرستان سنندج است. در این روستا هر سال بیش از ۳۰ عروسی برگزار می‌شود. تشکیل حلقههای بزرگ از رقص کردی با فضایی رنگین از لباسهای کردی نشان از اتحاد و استقبال از عروسی و نظم و مدیریت آن است. آویهنگ را می‏توان روستای عروسی نامید.

ازدواج به‌موقع

یکی از اهالی درباره ازدواج جوانان روستا و آداب و رسوم عروسی میگوید: معمولا جوانان روستای آویهنگ زودتر از جوانان دیگر روستاهای اطراف، اقدام به ازدواج و تشکیل زندگی مشترک میکنند. این موضوع طوری‌ است که جوانان در سنین پایین تصمیم ازدواج خود را محقق می‌کنند. پسران معمولا در بازه سنی ۲۰ تا ۲۷ و دختران در ۱۶ سالگی به بالا عقد می‌کنند. در نتیجه میانگین سن ازدواج در روستا پایین است و حتی پسرانی بودند که در سن ۱٨ و ۱۹ پیمان زندگی مشترک را بستند.

محمدعلی رجب‌پور می‌افزاید: با توجه به ترک تحصیل دانش‌آموزان و ادامه ندادن تحصیل در مقاطع دانشگاهی، پسران بعد از خدمت سربازی و ایجاد شغل، زودتر از جوانان منطقه علاقه‌مندی خود را برای ازدواج نشان می‌دهند، به نحوی که هم دختر و هم پسر اهل آویهنگاند و با روستاهای همسایه همچون «ویسر» و «سالیان» ارتباط می‏گیرند.

وی ادامه می‌دهد: هر سال حدود ۳۰ زوج مراسم عروسی خود را جشن میگیرند. بیشتر مراسم در روستا و برخی در دماوند و سنندج به علت مهاجرت فصلی برگزار می‌شود. مراسم‌ روستا در ۲۰ اسفند تا دهم فروردین و هر روز برگزار می‌شود.

وی عنوان میکند: بعد از نشان کردن دختر از طرف خانواده پسر، فوری اقدام به خواستگاری میکنند. برای بار اول چند نفر از جمله پدر و مادر پسر و بزرگ طایفه به خواستگاری میروند. در صورت انتخاب پسر از سوی خانواده دختر، برای آزمایشها و طی مراحل قانونی به شهر می‌روند.

حمایت اهالی روستا

یکی از جوانان روستا میگوید: خوشبختانه مردم روستا همراهی، کمک و حمایت میکنند. مراسم در طول 2 روز با شرکت اهالی روستا و مردمان روستاهای اطراف و در مکان مشخص برگزار می‌شود. برای برگزاری عروسی 3 محل متفاوت در قسمت‌های مختلف روستا وجود دارد که تعیین مکان و محل رقص، بستگی به خانواده داماد دارد.

مهدی حلیمی میافزاید: به هنگام تعطیلات نوروز که تعداد عروسی‌ها زیاد است، باید تاریخ و روز مراسم عروسی را زودتر تعیین کرد و با دامادها هماهنگ شد تا در یک روز چند مراسم همزمان نباشد و همه بتوانند در عروسیها شرکت کنند. دو روز مانده به عروسی، فامیلها موقع شام یا ناهار به خانه داماد می‌روند. شب عروسی هم  جوراب‌بازی  با حساسیت بیشتری برگزار و افراد شرکتکننده تا صبح بیدارند.

یک کارشناس جامعهشناسی هم میگوید: عروسی در مناطق مختلف کردستان با تفاوتها و تشابه‌های زیادی همراه است و هر منطقهای با توجه به مسافت جغرافیایی و پیشینه تاریخی‌اش دارای خصلتها و تنوع خاص خودش است.

شاهو بهرامی میافزاید: در روستاهای اطراف سنندج وجه تشابه مراسم بیشتر از وجوه افتراقشان است. در اغلب آنها از یک نوع ساز و موسیقی و یک فرم لباس و حتی در مواردی یک نوع غذای مشخص استفاده می‌شود.

بهرامی عنوان میکند: در سالهای قبل از دهه 70 از ساز و دهل که‌ سازی بسیار شناخته شده در بین کردهاست، استفاده میشد و امروزه میتوان گفت که دیگر مرسوم نیست. از دیگر آیینهایی که در عروسی این منطقه و روستاهای آن مثل آویهنگ برجسته و مهم است، همراهی عروس توسط یکی از برادران یا افراد فامیل نزدیک، مثل عمو و دایی او، در هنگام ورود به خانه داماد است که نوعی سمبل حفظ حقوق زن و احترام به بدرقه اوست. یکی دیگر از این آیینها که الان به نظر نمیرسد در این روستاها باقی مانده باشد، دریافت وجه یا هدیهای از طرف یکی از براداران یا فامیلهای نزدیک عروس از داماد در لحظه ورود او و اطرافیان برای بردن عروس و انجام خداحافظی از خانوادهاش است که از لحاظ فرهنگی و روان‌شناختی نماد غم و غصه خانواده عروس برای ترک خانه پدری است.