شەوێ نەبوو بە خەمی کۆنەوە سەربنینەوە

مریوان تسلیت، پاوە تسلیت، کوردستان تسلیت /یحیی صمدی

سرویس کردستان-این یادداشت به قلم "یحیی صمدی" نوشته شده و در اختیار زریان موکریان قرار گرفته است.

سرویس کردستان-این یادداشت به قلم

​​​​​​​هنوز مردم داغ حادثه تلخ جانباختگان حادثه اتوبوس پایانه مسافربری سنندج و حادثه اتوبوس دانشگاه آزاد را فراموش نکرده اند، مرگ دانشجویان نخبه در غربت، هنوز داغی تازه است. سقوط هواپیما و مرگ جوانان و متخصصین، حوادث جاده ای، مرگ کولبران کُرد به علل مختلف به ویژه به علت سقوط از دره و گرفتار شدن در برف و...را فراموش نکردە اند که خبر مرگ یک نوجوان دیگر مریوانی بدلیل سقوط از کوه در ارتفاعات تته منطقه هورامان بازهم مردم را عذادار کرد

این ترانە: "من ئەو كەسەم هەموو روژێ/ هەی ژين هەی ژين/ ژيانی ئه مڕۆم ئەفرۆشم بۆ كڕینی نانی سبەی/ ئەمڕۆیش هاتوومه دەر/ هەی ژين هەی ژين/ ژيانی ئەمڕۆم ئەفڕۆشم بۆكڕينی نانی سبەی / لێم ناكڕێ خاونی نان لێم ناكڕێ/ هه داد..... هه بیداد / لەم بازاره بی روحمه دا/ ژيان هەرزانتره له نان..." را حتما شنیده اید.

این شعر که برای یک ترانه کُردی نگارش شده است دیگر فقط یک ترانه فولکلور و نوستالژی کُردی نیست بلکه یک واقعیت و بخشی از داستان واقعی زندگی مردم کُرد در مناطق مرزی کشور است. ترانه ای که هر روز مردم شاهد دیدن و تکرار آن هستند. آری این ترانه که برای کارگران کُرد خوانده شد امروز زندگی کولبران کُرد است.

مرگ ناگهانی و بر اثر حادثه بسیار آسیب زننده و ناراحت کننده است و از دست دادن عزیزان جزئی از زندگی است و «مرگ حق است» اما نه برای کسب نانی که ارزان تر از زندگی باشد...درسته باید زندگی کرد و چه بخواهیم و چه نخواهیم غم و اندوه به سراغمان می آید اما ما می مانیم و حجم بزرگی از ماتم های تلنبار شده در دل و درونمان، ما می مانیم و همه آن حسرت هایی که هیچ وقت فرو نمی ریزد.

ما می مانیم و فهم کوچکی که بزرگواری نوجوانی چون توی "کولبر" را به یادمان می دهد و ذره ذره اشک هایمان این آتش را فرو نمی نشاند؛

کاش می دانستیم آخرین باری که دستت را به نشان خداحافظی برای پدر و مادرت تکان دادی و دست گرم آنان را فشردی و پیشانی مادرت را بوسیدی کی بود. حسش می کنم…

کاش تنها یک شب در کنارت بودیم و شغلت را درک می کردیم، کاش یک بار دیگر خانواده ات را می دیدی و کمی از رنج ها و آروزهایت را برایشان بیان می کردی..کاش.

کاش نگاه تو را مرگ لمس نمی کرد...

در این دیار مرگ هم تکراری، و عشقی برای تهیه لقمه نانی شده است، نوستالژی همه ماها داستانی تکراری از مردن هایی با رنج و آوارگی و انفال در زیر خاک و برف و دود شده است. نوستالژی مردمان این دیار بوی حلبچه و انفال و سردشت می دهد، بوی کودکان روی مین رفته می دهد، بوی آتش قلب کودکان شین آبادی می دهد، بوی کولبرانی که هم آغوش برف شدند و هنوز هم دمای خاک سرمای بدنشان را گرم نکرده است..بله همچنان ما می مانیم و حجم بزرگی از ماتم های تلنبار شده در دل و درونمان، ما می مانیم و همه آن اشک و آه و حسرت هایی که هیچ وقت فرو نمی ریزد. آری عادت کرده ایم.

خبر تصادف ناخوشایند چند جوان در منطقه پاوه را از دوست مهربانم کاک سیامک خدامرادی شنیدم، بعد با مراجعه به سایتها با خواندن آن شوکه شدم، مرگ چند جوان دیگر آن هم مرگ بانویی نخبه در این حادثه.

جامعه چقدر هزینه می پردازد تا یک نخبه، یک پزشک، یک مهندس، یک هنرمند و یک دلسوز تربیت شود، از همه هزینه ها گرفته تا زحمات پدر و مادری که با شرایط سخت معیشتی و با هزار رنج فرزند خود را پرورش می دهند تا در آینده برای خود و جامعه مفید باشد، چه میزان باید دوباره هزینه شود تا فردی دیگر و دلسوزی دیگر تربیت بشود جدای از مصیبت و داغ مرگ جوانی که عمری برای بستگان برجای می ماند.

نخبگان و استعدادهای برتر نقش و تاثیر بسزایی در توسعه همه جانبه داشته و می توانند زمینه های پیشرفت و تعالی را برای جامعه فراهم کنند اما چه میزان همگی و به ویژه نهادهای متولی در خنثی قرار دادن آنها و به ویژه مرگ آنها مقصر هستیم.

سوانح رانندگی در حال افزایش و با کمال تاسف از نظر تلفات انسانی ناشی از آن وضعیت بحرانی داریم به طوری كه جاده های ایران به ویژه جاده های مناطق کردنشین را باید قتلگاه های مرگ نامید و متأسفانه روزی نیست که در مسیر شاهراه های عمومی این مناطق شاهد واقعات مرگبار تصادف و حوادث ناخوشایند نباشیم و هر روز شاهد کشتە شدن جوانان و در خیلی از مواقع نخبگان و دلسوزانی مانند این بانوی جوان پاوه ای نباشیم و کسی هم در مقابل این همه درد و رنجمان جوابگو نباشد. هرچند بە واقع و در حقیقت اندوه بی پايان ما از اين وقایع دردناك قابل وصف نيست و تسليت واژه كوچكی است در برابر این مصیبت و غم بزرگ، اما زندگی در جریان است و چاره ای جز تسليم در برابر مشيت الهی نيست كه همه از اوييم و بسویش بازمی گرديم و فقط می توان گفت: پاوه تسلیت، مریوان تسلیت، کردستان تسلیت

خەمی کۆنە بە با نادەم،خەمی تازە یەخەم ئەگرێ

مەگەر دەستی قەدەر بێت و لەجەمعی خەم نەجاتم با